25\/05\/2023 om 03:00
\nhttps:\/\/www.standaard.be\/cnt\/dmf20230524_96317708?fbclid=IwAR27PhIdxdYrXxex2ZlNKni2hHdVZxRt2TdpyCfmlJDkzCms7gs5OztqREI<\/p>\n
Een piemel of geen piemel, dat is de vraag. Of dat w\u00e1s de vraag, dat \u2018verschil\u2019 is niet langer in steen gebeiteld. Dat heeft gevolgen.<\/p>\n
\u2018Plassen met piemel\u2019 naar rechts en \u2018zonder piemel\u2019 naar links \u2013 \u00adonlangs ging een foto aan de toiletten van een Nederlands etablissement rond op sociale media. Het laconieke bijschrift luidde: \u2018Restaurant maakt einde aan genderdiscussie.\u2019 Om niemand te beledigen onthoudt het restaurant zich van elke \u00adindeling op basis van identiteit en valt het terug op het meest proza\u00efsche onderscheid, met of zonder piemel. Waarom is zo\u2019n binaire opdeling moeilijk weg te denken?
\nWe vergissen ons met betrekking tot de piemel. Dat \u2018met of zonder\u2019 is om te beginnen niet een seksueel gegeven. Het heeft niks met de identiteit jongen\/meisje te maken. Uiteraard zal het in de latere ontwikkeling die identiteitsvraag wel oproepen \u2013 hoewel niet op een lineaire manier \u2013 maar dat is niet waar het in deze denkoefening over gaat. Het \u2018met-of-zonder-gegeven\u2019 is in de ontwikkeling van mensen eerst een radicale confrontatie met \u00adverschil.
\nRecente technieken tonen dat kinderen al op heel jonge leeftijd handelingen willen uitvoeren die ze nog niet kunnen, omdat hun spiersystemen, en de bezenuwing \u00adervan, nog niet voldoende ontwikkeld zijn. \u00adKinderen willen grijpen, stappen, babbelen, nog voor ze er de fysieke mogelijkheid toe hebben. Elke \u00adnieuwe groeistap is een overwinning. Het kind jubelt als het eindelijk het hoofd kan omdraaien om te zien wat er achter zijn rug gebeurt, als het kan krabben waar het jeukt, zelf naar de koelkast kan stappen, of eindelijk ook een zegje kan doen. Bij het opgroeien hebben we \u00e9\u00e9n verrukkelijke ervaring: alles wat we nog niet kunnen, zullen we ooit kunnen en \u00adalles ligt uiteindelijk in ons bereik.
\nRond het vijfde levensjaar komen er ernstige dompers op die vreugde. Zo beseffen we dat, in tegenstelling tot de aartsvijand van Road Runner, Wile E. Coyote uit Looney tunes, wie dood gaat, niet weer tot leven kan komen. Ook zullen we nooit de ouders worden van onze ouders. Wat vroeger was, komt niet meer terug. De derde knauw heeft met de piemel te maken: meisjes zullen geen piemels ontwikkelen, ook niet als ze groter worden, en bij jongens zal hij niet afvallen.
\nTot nog toe was ook \u2018al dan niet een \u00adpiemel hebben\u2019 een even onomkeerbaar verschil als de eerste twee. Het is de duidelijkste van de drie: we beseffen dat \u2018die mens een mens is zoals ik, en tegelijk ook wezenlijk anders is dan ik\u2019. In het opgroeien was ieder verschil eerst relatief en een kwestie van tijd of gradatie, maar voor de onomkeerbare \u2018knauwen\u2019 geldt dat niet, en dat inzicht belast het kind met \u00adpsychisch werk: wat te doen met het besef van dat verschil?
\nWat een kind vaak doet als blijkt dat het niet (zoals) de ander kan zijn, is zich precies met dat verschil inlaten. Kort gezegd: wat het niet kan zijn, wil het hebben, en vaak met enige fascinatie. Aristophanes geeft in Het banket van Plato een prachtig antwoord op wat alleen het verschil vermag: het ontbiedt de liefde. Empathie is niet hetzelfde als liefde. Als we ons herkennen in anderen, is het een auto\u00admatisme om ons te spiegelen. Als de \u00adandere een kloon is van onszelf, is empathie niet meer dan een kloon van zelfliefde. Liefde kan pas verschijnen als de spiegeling stopt. In het \u00advolwassen leven is dat typisch het moment waarop dit pijnlijke zinnetje valt: \u2018Die ander (of zijn gedrag) begrijp ik echt niet\u2019, meestal gevolgd door een stilte \u2013 of door een veroordeling. Spiegelneuronen stoppen met spiegelen en niets in de eigen beleving kan zich verhouden tot wat de ander doet, zegt of is. En pas in die stilte, in die kloof, is er plaats voor liefde.
\nAls spiegeling niets vermag, zijn we overgeleverd aan de enige mogelijkheid die blijft: de ander vertrouwen \u00adschenken. Ook al kan ik er niet inkomen, ik omhels en ontvang die ander. Wanneer het verschil zo scherp afgetekend is, dat we het niet begrijpen, kan alleen liefde nog verbinding scheppen. Omdat we zo anders gesneden werden, zegt Aristophanes, komen we er zonder liefde niet. Kortom, als het \u2018met of zonder piemel\u2019-denken niet uitgeroeid raakt, dan is het misschien omdat het pas via dat verschil is, dat we in de ontwikkeling voor het eerst de wezenlijk andere ontmoeten en zo de openheid kunnen ontwikkelen om die ander, in al zijn variaties, met inbegrip van alle gender- en seksuele schakeringen, in het verdere leven intiem te ontvangen, en graag te zien<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
25\/05\/2023 om 03:00 https:\/\/www.standaard.be\/cnt\/dmf20230524_96317708?fbclid=IwAR27PhIdxdYrXxex2ZlNKni2hHdVZxRt2TdpyCfmlJDkzCms7gs5OztqREI Een piemel of geen piemel, dat is de vraag. Of dat w\u00e1s de vraag, dat \u2018verschil\u2019 is niet langer in steen gebeiteld. Dat heeft gevolgen. \u2018Plassen met piemel\u2019 naar rechts en \u2018zonder piemel\u2019 naar links \u2013 … Continue reading