Er is dan toch een straaltje hoop dat we de klimaatcrisis kunnen bezweren, schrijft Ariane Bazan. Vrouwen nemen daarin het voortouw.<\/p>\n\n\n\n
Donderdag 7 december 2023 om 03:00<\/span><\/p>\n\n\n\n De wereld zal misschien toch gered worden, en wel vrouwen<\/a><\/p>\n\n\n\n Ik ben niet optimistisch van aard. Als ik in een ondergronds metrostation sta, dan denk ik weleens: over tien jaar \u2013 na de verwoestingen door crisissen en oorlogen \u2013 is dit een verlaten plek, of een schuilplaats voor groepjes overlevenden. Om maar te zeggen. De wereld en haar stoet aan doemscenario\u2019s helpen uiteraard niet. En toch sloeg dit weekend mijn hart over.<\/p>\n\n\n\n Op de Franse publieke radiozender France Culture ging zondag de Franse advocate en oud-Europarlementslid \u00adCorinne Lepage over de klimaatzaak in debat met de journalist Brice Couturier. Op zowat hetzelfde ogenblik kruisten de ministers Tinne Van der Straeten (Groen) en Zuhal Demir (N-VA) in De \u00adzevende dag de degens over hetzelfde thema. Er waren opvallende gelijkenissen tussen beide debatten. Lepage en Van der Straeten, beiden juristen, klonken sober en feitelijk: vorig jaar werd er voor het eerst meer ge\u00efnvesteerd in hernieuwbare dan in fossiele energie en dankzij technologische ontwikkelingen kan en moet dat ritme nog omhoog. Plots had ik het gevoel dat er wellicht meer toekomst mogelijk was dan ik tot dan dacht. Bij deze dames geen grootspraak \u2013 \u2018Beperking tot 2 graden opwarming!\u2019 \u2013 maar nuchter realisme: \u2018Wat ook onze horizont wordt, elke tiende van een graad minder dat we kunnen halen, moeten we halen.\u2019<\/p>\n\n\n\n Uiteraard kwam telkens het klassieke tegenargument, zowel van Couturier als van Demir: \u2018Met preken over het einde van de wereld vind je geen gehoor bij mensen die moeite hebben om het einde van de maand te halen.\u2019 Van der \u00adStraeten gaf aan dat het Engie-akkoord niet leidt tot een verhoging van de factuur voor de gebruiker. Toen Demir \u00adhonend repliceerde dat ze daar niets van geloofde, zei Van der Straeten rustig: \u2018Het gaat hier niet over geloof, maar over feiten.\u2019 Lepage gaf dan weer voorbeelden van concrete duurzame ingrepen die de belastingbetaler eerder kosten zullen besparen dan opleveren, zoals systematisch renovatie en recyclage verkiezen boven nieuwbouw of wegwerpproductie, in het bijzonder voor staatsinfrastructuur.<\/p>\n\n\n\n In beide debatten viel ook deze dooddoener: \u2018Zelfs al zouden we al onze CO\u2082-doelstellingen halen, wij met Belgi\u00eb\/Europa zijn maar een druppel op een hete plaat.\u2019 En ook: \u2018Hadden de groenen de verdere uitbouw van de kerncentrales niet vertraagd, dan stonden we al verder.\u2019 Daarop kwam deze rustige repliek van Lepage: \u2018Laten we voor ogen houden dat wereldwijd de kerncentrales hooguit 10 procent van de wereldenergieproductie kunnen opvangen. De duurzame oplossing is hernieuwbare energie.\u2019 En mee dankzij Van der Straeten zijn de windmolenparken op zee er gekomen en wordt onze technologie ver buiten Belgi\u00eb, tot in de VS, ge\u00ebxporteerd \u2013 het effect daarvan zal nog lang na haar aanhouden.<\/p>\n\n\n\n De veranderingen die we door intelligent werk verwezenlijken, blijven doorwerken. Dat is meteen deel van het antwoord op het schrikbeeld dat Couturier en Demir ophingen: dat te snelle klimaatmaatregelen extremisme in de hand werken. Bij polarisering slaan onze gedachten op hol, gaan we aan de haal met doembeelden en blijven we verregaand ongevoelig voor feiten zoals compensatiemaatregelen, of een beleid dat rekening houdt met het draagvermogen van mensen. Zolang de berichtgeving over de toestand van onze planeet grimmig blijft, zullen minder klimaatmaatregelen niet leiden tot minder extremisme, want het gevoel van mensen wordt meer bepaald door hun perspectieven dan door hun realiteit. En zolang we geen maatregelen nemen, kan die berichtgeving uiteraard alleen maar grimmig blijven. Als we met berichtgeving hoogoplopende gevoelens moeilijk bedaard krijgen, zullen we ons dan maar van grootspraak onthouden en proberen met concreet werk zo veel mogelijk in de realiteit te veranderen, lijkt het uitgangspunt van Lepage en Van der Straeten te zijn.<\/p>\n\n\n\n Toen daarna mijn oog viel op het \u00adinterview met datawetenschapster Hannah Ritchie in deze krant(DS 2 december), voelde ik voor het eerst sinds lang weer hoop. Ritchie toonde aan dat de vele al genomen maatregelen de gevolgen van de klimaatopwarming tegen de eerste voorspellingen inwel degelijk verzachten, en dat we misschien toch het doemscenario van een beschavingsramp kunnen afwenden. Dat hebben we ongetwijfeld te danken aan de kordate, verstandige en evenwichtige ingrepen van enkelingen die roem noch bijval najagen. Het valt me op dat het veelal over vrouwen gaat \u2013 iets wat me sterk raakt. Ook mijn grootmoeder, Jeanne Doll\u00e9, had haar sissend onheilspellende \u2013 in de oorlog foute \u2013 man, toegesproken met \u2018hou toch op met je gezever\u2019. En met kleine, onopvallende ingrepen had ze een radicaal inzichte\u00adlijke invloed op haar kinderen, een \u00adinvloed die lang na haar blijft door\u00adwerken. Sommigen onder ons zijn als moderne Antigones, die met hun individuele handelen ons collectieve lot veranderen. Dat die vrouwen steeds vaker het woord kunnen nemen en op maatschappelijk belangrijke plaatsen terechtkomen, is een verwezenlijking van onze tijd.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Er is dan toch een straaltje hoop dat we de klimaatcrisis kunnen bezweren, schrijft Ariane Bazan. Vrouwen nemen daarin het voortouw. Donderdag 7 december 2023 om 03:00 De wereld zal misschien toch gered worden, en wel vrouwen Ik ben niet … Continue reading